سی آذر ۱۳۸۸ وقتی در این وبلاگ شروع کردم به نوشتن، ۲۳ ساله بودم. ده سال گذشته از آن روز کذایی که من بعد از چند بار وبلاگ عوض کردن آمدم اینجا. نوشتن از ده سال چندان راحت نیست، کما اینکه هنوز هم به سختی می‌توانم بگویم که من همان آدم ۳۰ آذر ۸۸ هستم که در یک کافی‌نت در رشتیان روبروی سه راه وحدت نشسته بود و این وبلاگ را در بلاگر ثبت کرد. وبلاگ خواننده‌هایش را از دست داده و این را مدتها پیش فهمیدم که بلاگستان به بیابان تبدیل شده. ولی چرا من اینجا هستم؟ شاید اینجا دفتر خاطراتم شده. هر وقت جایی از زندگی گیر می‌کند می‌روم پست‌های قدیمی‌ام را می‌خوانم و می‌فهمم همیشه زمانی بوده که بدتر بود. ما هم ماندیم، کام‌آوت کردیم، دوست پسر گرفتیم و جدا شدیم و سی سالگی‌مان هم گذشت و الان که روی کاناپه خانه‌ام نشسته‌ام و دوستی ایرانی من را دعوت کرده برای شب چله برویم خانه‌اش شراب و شکلات بخوریم، همچنان که این پست را می‌نویسم و همچنان که یوتیوب پیانو کنسرتوی پنجم بتهوون را پخش می‌کند، فکر می‌کنم ده سال دیگر برای پست بیست سالگی وبلاگم چه خواهم نوشت.
:)
۲ نظر:
"ما هم ماندیم، کام‌آوت کردیم، دوست پسر گرفتیم و جدا شدیم و سی سالگی‌مان هم گذشت و الان ..." چه حرف ساده و زیبایی و در عین معمولی بودن، حسرت برانگیز.
یادم نمیاد آخرین بار کی وبلاگ خوندم. البته یه زمانی خودم هم وبلاگ داشتم؛ توی سرویس مرحوم میهن‌بلاگ!
حالا دیگه بیشتر دوره‌ی تلگرام و اینستاگرام و این چیزهاست. من هم مثل خیلی‌های دیگه، هر دوتاشون رو دارم و گاهی هم اونجا فعالیت می‌کنم، ولی راستش وبلاگ یه چیز دیگس. شاید خیلی‌ها باهام موافق نباشن، ولی من هنوز هم نوشته رو به شکل‌های دیگه ترجیح می‌دم.
البته شاید بخشی از این ترجیح به شرایط خودم برگرده؛ چون تصویر تأثیر چندانی توی ارتباطم با دنیا نداره. صدا رو هم، با اینکه خیلی خوب درکش می‌کنم، به اندازه‌ی نوشته بی‌تکلف نمی‌دونم. نوشته برام یه راه ساده و بی‌واسطه برای ارتباط با دنیاست. نمی‌دونم اگه شرایط متفاوتی داشتم، باز هم همین‌طور فکر می‌کردم یا نه، ولی فعلاً دنیا رو بیشتر با واژه‌ها می‌شناسم.
یه زمانی نظرم این بود که نوشته‌های آدما صادق‌ترن، چون از درونشون میاد. اما کسایی رو هم دیدم که نوشته‌هاشون حرف دلشون نبود. شاید تصویر بیشتر حرف برای گفتن داشته باشه، چون می‌تونه چیزهایی بگه که شاید هیچ‌وقت آدما به زبون نیارن. نمی‌دونم؛ به هر حال، من دنیا رو بیشتر از دریچه‌ی واژه‌ها می‌فهمم. برای همین، پرچم وبلاگ هنوزم برام بالاست!
جالبه که قبلاً به‌جز چند تا پست چیز بیشتری ازت نخونده بودم، ولی حالا همون‌طور که می‌بینی، دارم از گذشته‌های دور میام جلو.
حسم خیلی غریبه. انگار با خوندن این نوشته‌ها چیزایی توی وجودم دوباره به جریان افتادن که مدتها بود فراموششون کرده بودم. شاید بعضی نوشته‌ها فقط برای این نیستن که بدونیم نویسنده‌شون چی فکر می‌کرده یا چه روزهایی رو از سر گذرونده. گاهی یه نوشته، بی‌خبر از همه‌جا، دست می‌ذاره روی چیزی توی وجود خود آدم؛ چیزی که شاید مدتها زیر غبار روزمرگی پنهون مونده بوده.
نمی‌دونم این حس تا کجا باهام میاد و قراره به کجا برسه، ولی فعلاً از اینکه دوباره پیداش کردم خوشحالم.
شاید دیگه هیچ‌وقت اینجا نیای و این نوشته رو هم نخونی، هرچند شخصاً بعید می‌دونم! چون این وبلاگ، فارغ از اینکه به قول خودت نقش دفترچه‌ی خاطرات رو داشته، بخشی از زندگیت بوده. بالاخره ۱۶ / ۱۷ سال زمان کمی نیست؛ تقریباً به اندازه‌ی عمر یه آدم. فکرش رو بکن، آدم می‌تونه توی این مدت چقدر تغییر کنه، چقدر تجربه به دست بیاره و چقدر خاطره بسازه. حالا تصور کن همه‌ی این سال‌ها رو بشه توی نوشته‌هایی دنبال کرد که هنوز یه گوشه از این دنیا باقی موندن.
بعدشم، میگن همیشه مجرم به صحنه جرمش برمیگرده 😁
پس من اشتراکم رو روی کامنت‌ها نگه می‌دارم تا اگه یه روزی برگشتی و چیزی نوشتی، خبردار بشم. هرچند اگه بی‌سروصدا کلید بندازی و بیای تو که نمی‌فهمم! باید یه چیزی بنویسی و با نغمه‌ای روی لب بگی: «من برگشتم!»
وای، چقدر نوشتم! 😊 یکی نیست بهم بگه: «عزیز من، پست با کامنت فرق می‌کنه!» اگه خیلی ادعات می‌شه، خب خودت وبلاگ بزن و بنویس! طرف اومده کامنت بخونه، سر از رمان «شب‌های روشن» درآورده! 😊
حالا چرا شب‌های روشن؟ هیچی همین‌طوری! اسمش قشنگ بود. 😁
ارسال یک نظر