داشتم می‌خوندم که یکی توی توئیتر نوشته بود عروسی گیلانی‌ها چقدر خوبه و فلان. در سلسله فکر‌هام عروسی برادرم رو یادم افتاد، بعد مادرم رو در اون عروسی با لباس آبی‌اش یاد آوردم و بدتر از همه یکهو صداش در گوشم پیچید که "می‌تونی اون دکمه بالایی رو برام ببندی؟". خودش بود. توی اون عروسی براش بسته بودم. ولی الان صدا همونقدر بعد از ۴ سال نزدیک و واضح بود.
نمی‌دونم تا کی باید بار این غم رو به دوش بکشم.
۱ نظر:
نمی‌دونم با گذاشتن کامنت زیر این پست کار درستی می‌کنم یا نه. اطلاع از اصل ماجرا واقعاً تحت تأثیرم قرار داد. یه دل می‌گه بعد از این همه سال، شاید کار درستی نباشه و با بردنت تو اون فضا ممکنه بیشتر ناراحتت کنم؛ یه دل هم می‌گه حالا که تقریباً همه پست‌هات رو خوندم و زیر خیلی‌هاشون کامنت گذاشتم، نباید از کنار چنین موضوعی بی‌تفاوت بگذرم. فکر می‌کنم اینکه به دوستم نشون بدم احساساتش و حالش برام مهمه، کمترین کاریه که ازم برمیاد. 🤗
نمی‌دونم؛ من هیچ ادعایی نسبت به دانایی خودم ندارم. اگه فکر می‌کنی اشتباه می‌کنم ، امیدوارم منو ببخشی.
ای کاش می‌تونستم بار غمت رو از دوشت بردارم. باور کن اگه چنین امکانی وجود داشت، حتماً این کار رو می‌کردم. حق هیچ‌کس نیست که چنین چیزی رو تجربه کنه.
نمی‌دونم گذر زمان چقدر می‌تونه از سنگینیش کم کنه، اما امیدوارم روزگار باهات مهربون‌تر باشه و خاطرات خوبت، در کنار همه دلتنگی‌ها، برات آرامش‌بخش باشن.
می‌دونم که روابط اجتماعی خوبی داری و تصور می‌کنم دوستای خوب هم کم نداشته باشی. به این دل خوش می‌کنم که وقت نیاز و دلتنگی، هستن کسایی که با حضورشون مرهمی روی زخم دلت باشن.
بهترینا رو برات آرزو می‌کنم. ❤
ارسال یک نظر