حقیقت امر اینجاست که من انسانی‌ام بشدت با اعتماد به نفس بالا و امیدوار به آینده. این را یکهویی گفتم چون داشتم با یکی از خواننده‌های قدیمی اینجا چت می‌کردم و به من می‌گفت که نگرانم شده. چرا؟ چون من هم به ورطه‌ی چس ناله افتادم. دوستان فیسبوک‌نشین ما مفهوم چس ناله را خوب می‌دانند. غرهای بی‌محتوا از شرایطی که تمام و کمال معلول اعمال خود شخص است. در حالی که زندگی من هر چقدر تیره و تار باشد که هست، اما جاده‌ی روبرو بسته نیست. فانوسی در دستم می‌گیرم و به پیش می‌روم، با گام‌هایی استوار.
۱ نظر:
این حرفیه که همیشه من می‌زنم. البته تا اواخر دورهٔ نوجوانی این‌جوری نبودم و مسائل، زیادی رو روانم رژه می‌رفتن، ولی از یه زمانی که دقیقاً نمی‌دونم کی بود، انگار یه کلیدی تو مغزم زده شد و نگاهم به همه‌چی تغییر کرد.
بیبیدی بابیدی بوم! 💥
با خودم گفتم تو یا می‌تونی چیزی رو تغییر بدی، که پس تلاشت رو بکن؛ یا نمی‌تونی، که در این صورت به‌جای اینکه انرژی‌ت رو هدر بدی، مسیرت رو عوض کن.
نرود میخ آهنین در سنگ! 🙂
این مانیفست منه.
ارسال یک نظر